Opis obrazu

Na obrazie dominuje zgaszona zieleń, chłodne błękity i brązy, kładzione w przeźroczystych akwarelowych plamach, z których wyłania się półabstrakcyjna postać skulona w spiralnej kompozycji. Delikatne łuki otulają ciało jak kokon, a nerwowe, cienkie kreski tną powierzchnię niczym trawy czy żyły. Twarz pozostaje zagadką, poprzecinana siatką linii. To pani siedzi i ma kolano przytulone. Atmosfera dreamlike, cicha i troszke mętna, jakby po burzy. Widać mokre na mokrym i suche pociągnięcia, lekkie prześwietlenia, kontur jak rysowany ołówkiem. Styl balansuje między figuracją a abstrakcją, a całość brzmi intymnie i kurczę trochę niepewnie. Odbiorca może poczuć melancholię i chęć schować się w sobie, a ja mam ochotę szeptać i zostać tu chwilę dłużej.