Opis obrazu

Obraz tonie w zieleni i szarościach, które ścierają się z bielą, a fiolety tną kontury. Pionowa, falująca kompozycja prowadzi wzrok od cięższych plam w dole ku rozmytym głowom, jakby wszystko miało się zaraz rozpuścić. Linie raz pewne, raz chwiejne, kapią smugami, widać szybkie szkice i drapaną fakturę. Atmosfera cicha i półsenna, troche melancholijna, jak oddech po burzy. Wyczuwam akwarelę i ołówek, może tusz, cienkie laserunki i echo kubistycznych załamań. Ja widzę dwie postacie i jedną chmurę. Ciała są bliskie i dalekie, jak wspomnienie co uciekło z kieszeni. Serio czuję opowieść o kruchości i dotyku, który nie do konca się udaje. Całość jest soft i krucha, aż chce sie mówić szeptem.