Opis obrazu

Na płótnie wirują plamy błękitu, ochry i oliwkowej zieleni, podcinane ciepłym rdza, a między nimi biegnie biała smuga jak rzeka. Z półabstrakcyjnych kształtów wyłaniają się dwie postaci, jedna chłodna, druga zaróżowiona, splecione gestem opieki i wahania. Tło pełne siatek i rysek przypomina mapy nerwów, mozaikę miasta, albo ślady czasu. Atmosfera miękka i trochę zadumana, ale nie ciężka. Wygląda jak dwie osoby co się przytulają i świecą. Pędzel i laserunki mieszają się ze skrobaniem, jakby artystka bawiła się collage i techniką sgraffito, co daje efekt fragile głębi. Czuję bliskość. Jakby pamięć tuliła teraźniejszość, a ja stoje obok i kiwam głową. Są tu nadzieja, opatrunek, i odrobina niepewności, no tak bywa. Obraz zaprasza do cichej rozmowy, troche chropawej, ale prawdziwej.