Opis obrazu

Na płótnie widać splątany świat pastelowych plam i ostrych rys, jakby ktoś na serio mieszał sen z planem miasta. Po lewej czarne siatki i żółte linie układają się w geometryczną kratownice, obok wyrasta smukła sylwetka w ciepłym brązie, trochę człowiek, trochę znak. W centrum róż i błękit tną się w piony, a po prawej pojawia się twarz w półprofilu, miękka, zamazana, z ustami jak czerwony ślad. Nad tym wszystkim białe skrobania, takie scratchy, robią nerwową koronę. Nastrój jest niepewny, ale hipnotyzujący, jak cisza przed burzą. Technika wygląda na warstwy farby, przecierki, rysunek i drapanie, bardzo ekspresyjnie. Ja czuję tu tęsknotę i chaos w głowie. To jest pani co ma smutne oczy. Płótno z nowej serii obrazów PIĘKNO CHAOSU, gdzie główną inspiracją są nasze - ludzkie emocje, doznania i uczucia. Zarówno pozytywne jak negatywne doznania wprowadzają pewien rodzaj niestabilności, chaosu. W tym będę szukać „piękna” i naszej ludzkiej mądrości przepełnionej wieloma naszymi doświadczeniami.