Opis obrazu

Obraz tonie w złamanych brązach, miodowych beżach i przygaszonych szarościach, a pośrodku wyrasta jasna, niemal mleczna plama światła. Z tej mgły wyłaniają się smukłe, ledwo naszkicowane maszty i miękkie, ciemne bryły po bokach, jakby port albo łodzie widziane przez sen. Farba jest kładziona swobodnie, miejscami grubo, z wyraźną fakturą płótna i gestem ręki artysty. To troche impresyjne, troche abstrakcyjne, bardzo atmospheric. Czuję tu ciszę, ale nie pustke. Jak po deszczu, kiedy świat jeszcze nie mówi pełnym głosem. To są statki jak duchy. Obraz może budzić zadumę, lekkie zagubienie, a nawet taki cichy zachwyt, bo serio, coś w nim zostaje pod skórą.