Opis obrazu

Na płótnie rozlewa się ogród poskładany z plastrów koloru, gdzie pionowe łodygi niosą tulipanowe biele, płomienne pomarańcze i purpury, a tło mieni się chłodnym srebrem i błękitem. Kompozycja rośnie ku górze, rozcięta paskami i klinami, jak kolaż z papierów i światła. Faktury są grube, miejscami zdrapane, widać przecierki, impasto i przeźroczyste lasury, jakby artysta mieszał pędzel z szpachlą. Atmosfera jest radosna lecz lekko melancholijna, po deszczu. Czuję puls, taki cichy rytm. Te kwiaty wyglądają jak cukierki i chce je powąchać. Szczerze, mam ciarki i takie małe wow. Dla mnie to opowieść o odradzaniu, o tym że chaos też potrafi zakwitnąć, nawet gdy dzień jest krzywy i troche smutny.