Opis obrazu

To czarno białe studium twarzy wciąga od razu. Kompozycja jest symetryczna tylko na pierwszy rzut oka, bo lewa połowa pęka i odsłania coś jakby anatomie, nerwy, żyłki i ogromne oko, a prawa zostaje gładka, spokojniejsza, niemal klasyczna. Nad czołem biegną łukowate pasy, trochę jak przekrój czaszki, trochę jak tęcza bez koloru. Tło z gwiazdkami i ciemnymi klinami dodaje przestrzeni, wręcz cosmic. To jest trochę straszne, a troche hipnotyzujące. Wygląda jak robot i człowiek naraz. Rysunek ołówkiem opiera się na miękkim cieniowaniu, precyzyjnej kresce i surrealistycznym rozbiciu formy. Czuję tu chłód, samotność i dziwny spokój, jakby artysta mówił, że pod skórą każdy jest kruchy, serio.