Opis obrazu

Grafitowe pasma cieni układają się w monumentalny portret, przycięty ciasno ramą, jak w pudełku. Skóra pęka, odsłania mięśnie i kość, a gładkie usta i te oczy jest wielkie tworzą kruchą maskę. To jest dziwna buzia i ma duże oczy. Tło prawie czarne, a z boku malutki domek na końcu drogi, jak wspomnienie. Atmosfera chłodna, trochę medyczna, ale ludzka, bo widać drżenie ołówka i nerwową kreskę, naprawde. Artysta pracuje warstwowo, światło modeluje miękkim cieniem, a ostre kreskowanie tnie formę jak skalpel. To realizm anatomiczny zmieszany z surrealnym montażem, efekt uncanny sprawia, że twarz jakby była z cudzego snu. Patrzę i czuję dreszcz, a jednak nie odwracam wzroku, jakby pod tą skorą było cos mojego.