Opis obrazu

Na szarym surowym tle wyrasta smukła postać w pomarańczowej sukni, jak płomień z miękkim glow. Czarna linia włosów i przymkniete oczy tworzą owal, szyja wydłużona, dłonie skrzyżowane z koralikową bransoletką. Kompozycja przesunięta w lewo, krawędzie rozmyte, jakby farba uciekała w powietrze. Pani ma pomarańczową sukienkę i śpi. Atmosfera spokojna, ale gorąca, cisza parzy jak przy ognisku. Styl modernistyczny i trochę naiwny, kontur oszczędny, miejscami impast i chropowata faktura, gdzie indziej surowe płótno oddycha. Czasem myslę że to ikona domowego ciepła, a czasem cień samotności. Te kolory jest trochę szalone, lecz łagodne, prowadzą wzrok w dół do splecionych palców. Patrzę i czuję wstydliwą czułość, mrukliwe przytulenie, i odrobinę melancholii co nie chce zniknąć.