Opis obrazu

Centralnie ujęty półakt mężczyzny o długich włosach i brodzie wyłania się z ciemnego, ciepłobrunatnego tła. Paleta skacze między chłodnymi szarościami a mleczną bielą skóry, kontrast wycina ostre plamy światła na twarzy i torsie. Kompozycja frontalna, prawie ikonowa, skupia wzrok na oczach i zarysie obojczyków. Modelowanie miękkie, jakby sfumato, ale światło ma barokową twardość. Pędzel ślizga się cienko, czuję olej, czuję raw. Atmosfera jest skupiona, gęsta, aż ciarki przechodzą. Pan patrzy smutno i chyba chce przytulić. No i proszę, w tym spojrzeniu jest współczucie i chłód, razem. Mnie to rusza, naprawde. Styl miesza realizm z ekspresją, krawędzie troszke dymią. Obraz mówi o kruchości i milczeniu po burzy. Jakos pyta, gdzie się kończy ból, a zaczyna nadzieja.