Informacje o artyście:

Biografia:

Jean-Honoré Fragonard (ur. 5 kwietnia 1732 w Grasse, zm. 22 sierpnia 1806 w Paryżu) – francuski malarz rokokowy.

Fragonard był synem kupca z małego miasteczka Grasse na południowym wschodzie Francji. Jeden z jego przodków był Włochem, wyemigrował z Mediolanu w XVI w.

W wieku 6 lat Fragonard wyjechał z rodzicami do Paryża, gdzie ojciec podjął pracę jako sprzedawca pasmanterii. 13-letni Jean-Honoré został oddany na naukę do kancelarii notarialnej, jednak najwięcej czasu spędzał tam na rysowaniu. Za namową notariusza rodzice umieścili go w pracowni malarskiej, gdzie uczył się rzemiosła pod okiem znakomitych artystów: najpierw, przez sześć miesięcy u Jeana Chardina, potem u François Bouchera, najważniejszej obok Antoine'a Watteau postaci francuskiego rokoka.

Rekomendacja Bouchera pozwoliła Fragonardowi ubiegać się o Grand Prix Akademii. W 1752 zdobył nagrodę Prix de Rome, dzięki której kilka lat później mógł wyjechać do Włoch. Zanim to nastąpiło, trzy lata spędził w paryskiej pracowni Carle van Loo. W Italii przebywał w latach 1756-1761, ucząc się malarstwa, poznając dorobek włoskich mistrzów i podróżując. Towarzyszył mu Hubert Robert, jego rówieśnik, ceniony malarz francuski. We Włoszech Fragonard podziwiał zwłaszcza prace Tiepola, ostatniego z wielkich mistrzów weneckich.

Po powrocie do Paryża Fragonard rozpoczął starania o przyjęcie do Akademii. Przedstawił wielki obraz historyczny Koresos i Kalliroe, przyjęty entuzjastycznie. Wystarczyło przedłożyć jeszcze jeden obraz, by zostać przyjętym do prestiżowego grona Akademii, nieoczekiwanie jednak Fragonard porzucił dalsze starania. Zrezygnował z oficjalnej kariery związanej z mecenatem królewskim. Był niezależny, pracował dla klientów prywatnych ze stołecznej "societe". Pozwoliło mu to osiągnąć znaczny rozgłos i wieść dostatnie życie. Był wziętym pejzażystą, portrecistą i dekoratorem, nade wszystko jednak malarzem lekkich, frywolnych scen rodzajowych. Tworzył dla madame Pompadour i madame du Barry, kolejnych metres króla Ludwika XV, protektorek wielu artystów. W swej pracowni Fragonard zatrudniał uczniów.

Ożenił się i miał dzieci, ale zyskał opinię libertyna. W 1773 odbył drugą wyprawę do Włoch, tym razem w towarzystwie żony i bogatego protektora Bergereta, skąd wrócił przez Wiedeń, Pragę, Drezno i Frankfurt nad Menem.

Karierę artystyczną Fragonarda zakończył wybuch rewolucji francuskiej. Nic nie wiadomo na temat jego poglądów politycznych, faktem jest jednak, że opuścił Paryż i wyjechał do rodzinnego Grasse. W 1791 wrócił do Paryża, gdzie miał poparcie przyjaciela i protektora Jacques-Louisa Davida, nadwornego malarza Napoleona Bonapartego. Dzięki pomocy Davida otrzymał w trudnych czasach stanowisko konserwatora w organizowanym właśnie muzeum w Luwrze, gdzie też zamieszkał (1794). Rok wcześniej został członkiem Commune des Arts.

W czasie ostatnich piętnastu lat życia, dzielonych pomiędzy Grasse i Paryż, przestał malować. Zmarł w Paryżu i został tam pochowany w kościele Saint Roch. Zapomniana na wiele lat twórczość Fragonarda została odkryta przez impresjonistów. Do entuzjastów malarza należał m.in. Auguste Renoir.

Jego syn Alexandre Evariste, malarz dekorator, oraz bratowa Marguerite Gérard, byli jego uczniami. Z kolei córka Rosalie była ulubioną modelką Fragonarda, pozującą do wielu obrazów.