Urszula Tekieli

"Moje upodobanie w stylu Art déco niejako naturalnie ewoluowało w odkrycie, a następnie zafascynowanie sztuką dawnej Japonii. W każdym moim obrazie można odnaleźć echo osobistych przeżyć, jakich dostarcza mi obcowanie z teatrem nō, kabuki, czy też z drzeworytami ukijo-e. Przejawem i konsekwencją takiego rozwoju zainteresowań i związanych z nimi źródeł inspiracji, jest specyficzny charakter mojego malarstwa: widoczna estetyzacja oraz nieustanne oscylowanie pomiędzy dekoracyjnością i przepychem a prostotą i geometryzacją; nieustanna próba łączenia estetyki dawnej Japonii z tak odmienną europejską tradycją postrzegania piękna.

Osobnym zagadnieniem ustawicznie przeze mnie eksplorowanym jest wpółistnienie i wzajemne przenikanie dwóch światów: ludzkiego i zwierzęcego. Jest to temat bardzo istotny w moim życiu, efektem czego również w malarstwie podchodzę do niego z ogromnym pokładem emocji i świadomością jego wagi".

Urszula Tekieli

"Urszula Tekieli tworzy kompozycje portretowe symboli kobiecości w tradycyjnej aranżacji portretu z towarzyszącymi atrybutami, czyli wizualizacjami pewnych wartości abstrakcyjnych, jak w alegoriach sklasyfikowanych przez XVII-wiecznego historyka Cesarego Ripę. Lecz równocześnie, preferowany, lecz schematyczny ideał pięknej twarzy kobiecej, nawiązuje do idei w twórczości XVIII-wiecznego malarza gejsz i japońskich kurtyzan Kitagawa Utamaro".

"To, co w postmodernistycznej epoce jest cechą charakterystyczną w kreacji hybrydycznych dzieł zespalających harmonijnie elementy formalne i tematyczne w jednorodną estetycznie całość, możecie Państwo zaobserwować w (...) pracach (...) malarki zafascynowanej kubizującą formą Tamary Łempickiej.(...) Ich cechą wspólną jest dekoracyjność, estetyzm oraz nawiązanie do japońskich kryteriów piękna z epoki Ogaty Korina oraz szkoły RINPA".

Urszula Imamura, kurator wystawy

"Styl japoński - styl piękny. Ula i Kazu", Muzeum Historii Katowic, 2015r.