Zbysław Marek Maciejewski (1946-1999) był polskim malarzem urodzonym w Pohulance koło Zawiercia, a zmarłym w Krakowie. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i uzyskał dyplom w 1969 roku w pracowni Wacława Taranczewskiego - to właśnie wyniesiona ze studiów lekcja koloryzmu miała później duże znaczenie dla jego dojrzałego malarstwa. Przez lata był związany z macierzystą uczelnią jako pedagog, a od 1989 roku prowadził pracownię malarstwa na Wydziale Grafiki; wykładał też w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie.
W swojej twórczości chętnie nawiązywał do sztuki Młodej Polski - szczególnie do klimatu, dekoracyjności i symboliki obecnych u takich artystów jak Józef Mehoffer, Witold Wojtkiewicz i Stanisław Wyspiański. To jeden z ciekawszych rysów jego malarstwa: z jednej strony było ono bardzo współczesne, a z drugiej świadomie zanurzone w tradycji.
Maciejewski wracał do kilku ulubionych motywów: dzieciństwa, ogrodu i śmierci, ale stale je przetwarzał, nadając im nowe znaczenia. Lubił metaforę, czasem także o delikatnym erotycznym podtekście; charakterystycznym motywem w jego obrazach był nawet korzeń mandragory. Około 1980 roku często malował w plenerze, podróżował po północy i południu Europy i mierzył się z problemem pokazania innego światła niż to znane z polskiego pejzażu.
Jego obrazy rozpoznaje się po rozedrganej, niemal mozaikowej powierzchni, budowanej z drobnych pociągnięć pędzla i szczególnej wrażliwości na zieleń oraz światło. W 1998 roku został laureatem Nagrody im. Witolda Wojtkiewicza, przyznawanej przez krakowski oddział ZPAP
