Opis obrazu

Obraz przyciąga od razu dużą, niemal monumentalną kompozycją złożoną z pionowych paneli, w których biel zderza sie z brunatnym tłem, złotem, szarością i nagłymi błyskami czerwieni oraz niebieskiego. Kształty przypominają okna, ale też sylwety głów albo jakieś znaki, takie trochę nieoczywiste i przez to mega ciekawe. Nad całością unoszą się ciemne, strzeliste formy, jak dachy lub góry, a pośrodku świeci jasny krąg. To wygląda jak słońce. Atmosfera jest tajemnicza, trochę senna, trochę napięta. Artysta miesza abstrakcję z gestem, chlapanie farbą z delikatnym rysunkiem i strukturą, co daje bardzo lively efekt. Patrząc, czuje lekki niepokój, ale też fascynacje, bo obraz jakby opowiadał o pamięci, chaosie i ciszy naraz. Troche dziwny, troche piękny, serio.