Opis obrazu

Obraz rozkłada się na trzy pola, jakby ktoś otworzył dziwną szafe pełną wspomnień. Po bokach chlapią chłodne błękity i turkusy, pośrodku siedzi cieplejsze, kremowo czerwone miasto, gęste od wieżyczek i drobnych kresek. W każdej części stoi prostokątna rama, niby drzwi, a w nich samotna postać. Kompozycja jest symetryczna, ale nie sztywna, raczej lekko rozedrgana, trochę senna. To jest obraz jak z bajki. Czuć tu surrealizm i dekoracyjność, cienkie linie mieszają się z plamą koloru, a faktura wygląda na robioną swobodnie, bez spiny. Nastrój. Troche melancholia, troche cisza przed czymś. Mnie to rusza, serio, bo wygląda jak podróż między światami, trochę magic, trochę niepokojąca. Można poczuć samotność, ale też ciekawośc, takie ciche wołanie żeby wejść dalej.