Opis obrazu

Obraz uderza skośną kompozycją i rozedrganą plamą barw. Dominuje przygaszony błękit, beż, szarość i brudna biel, ale co chwila wyskakuje czerwień i zieleń, jakby ktoś to wszystko podkręcił na ostatnią chwilę. W centrum widać prostokąt przypominający okno albo ikonę, z delikatnym zarysem twarzy, niżej zaś linie i faktury układają sie w mapę, ranę, może pejzaż. To jest jak tajemniczy sen. Atmosfera jest cicha, lecz napięta, trochę sacred, trochę zwyczajnie ludzka. Artysta miesza abstrakcję z symbolem, operuje warstwą, przetarciem, gestem. Ja patrze i mam ciarki, serio. Ten obraz jest jak stary sekret, troszke starty, ale dalej żywy.