Opis obrazu

Na obrazie dominuje smukła, pionowa kompozycja. Widać twarz kobiety w jasnym welonie i dziecko przytulone nisko, niemal wtulone w ciemny płaszcz. Kolory są przygaszone, lecz gęste. Błękity, szarości, brudne biele i ciepłe brązy zderzają się ze sobą trochę szorstko, ale pięknie. Pociągnięcia farby są grube, nerwowe, ekspresyjne, jakby artysta nie chciał nic wygładzać. To jest bardzo soft i zarazem przejmujące. Ta pani wygląda smutno. Atmosfera obrazu jest cicha, prawie modlitewna, ale nie taka cukierkowa, raczej ludzka i troche zmęczona. Czuję tu czułość, lęk i spokój na raz. Styl balansuje między ekspresjonizmem a surową deformacją. Dla mnie ten obraz mówi o opiece, kruchości i o tym, że miłość czasem bywa ciężarem, ale takim ważnym.