Opis obrazu

Na obrazie widać twarz kobiety ujętą bardzo blisko, niemal frontowo, otuloną intensywnie niebieskim welonem, który zderza się z ciepłymi oranżami i czerwieniami tła. Kompozycja jest prosta, ale działa mocno, bo wszystko kręci sie wokół wielkich zielonkawo błękitnych oczu i wydłużonej, spokojnej twarzy. Farba wygląda grubo, faktura aż drapie wzrok, jakby artysta malował emocją, nie tylko ręką. To jest trochę ekspresjonizm, trochę ikona, a trochę sen. Dziewczyna wygląda jak z bajki. Czuję tu ciszę, ale taką nie całkiem wygodną, może nawet lekko smutną. Jest w tym coś soft i przejmującego, serio. Obraz może budzić czułość, zadumę, a u mnie też jakiś dziwny niepokój, bo ten spokoj niby trwa, ale cos pod nim pęka.