Opis obrazu

Na obrazie widać wydłużoną twarz kobiety, ujętą bardzo blisko, jakby niemal wpadała w kadr. Dominują ciepłe czerwienie i złota, ale skóra migocze chłodnym błękitem i zielenią, co daje ciekawy, trochę dream efekt. Oczy są ogromne, ciemne, lekko smutne, usta małe i czerwone. Kompozycja jest ciasna, asymetryczna, wszystko jakby faluje i drży od pociągnięć pędzla. To chyba ekspresjonizm, może z nutą modernizmu, bo forma nie goni realizmu, tylko emocje. Ta pani wygląda, jakby o czymś cicho myślała. Ja bym powiedział, że bije z niej tęsknota, ale też taki spokój po burzy. Obraz jest trochę dziwny, ale fajny. Ma w sobie coś kruchego i bardzo ludzkiego, aż mnie ciut ściska w środku.