Opis obrazu

Obraz uderza od razu intensywnością barw. Płonie tu czerwień włosów, chłodny błękit nieba i ziemi miesza się z bielą ciała, a wszystko spina czarna, nerwowa linia. Kompozycja jest prosta, ale mocna. Smukła naga postać stoi centralnie, lekko przechylona, jakby za chwile miała odpłynąć w swój własny sen. Tło faluje plamami koloru, trochę pejzaż, trochę czysta emocja. To wygląda jak bajka i sen. Widać ekspresjonistyczny gest, szybki pędzel, swobode, brak grzecznej dokładności. I to jest super. Czuję w tym samotność, kruchość, ale też dziwną siłe. Ta kobieta nie kokietuje, ona po prostu jest. Patrząc, mam lekki niepokój, ale i zachwyt, serio. Obraz jest wild, troche niepokorny i bardzo ludzki.