Opis obrazu

Obraz pokazuje wydłużoną, niemal ikonową twarz kobiety, ujętą w ciepłych brązach, złamanych beżach i głębokiej czerwieni tła. Oczy są ciężkie, niebieskawe, jakby zmeczone albo zamyślone, a usta małe, lekko rozchylone. Kompozycja jest bliska, ciasna, wszystko skupia sie na twarzy i delikatnie pofałdowanej chuście. To jest pani z smutną buzią. Pociągnięcia farby są wyraźne, trochę szorstkie, ekspresyjne, miejscami aż drapią powierzchnie obrazu. Czuć tu styl na pograniczu ikony i nowoczesnej deformacji, bez napinki, ale z klasą. Atmosfera jest cicha, trochę bolesna, very intymna. Patrząc na ten obraz, mam dziwne ukłucie w sercu, bo wygląda jak portret kogoś, kto wie więcej niż mówi.