Opis obrazu

Na obrazie dominuje twarz kobiety. blada, niemal porcelanowa, wydłużona i spokojna, a wokół niej aż huczy od koloru. Gęste plamy czerwieni, zieleni, żółci i granatu układają się w coś jak wieniec, jak ogród i jak sen naraz. Kompozycja jest ciasna, bliska, prawie bez oddechu, przez co spojrzenie tej postaci wbija się w człowieka mocno. To jest pani z kwiatami i ona jest bardzo ładna. Widać tu ekspresjonistyczny gest, grube warstwy farby, impast, szybkie pociągnięcia i fakturę, która aż prosi sie o dotyk. Nastrój jest dziwny, trochę melancholijny, trochę magiczny. Ja mam ciarki, serio. Ten obraz jest wild, niegrzecznie intensywny, a jednak delikatny w twarzy. Można w nim zobaczyć samotność, zamyślenie, ale też jakąś wewnętrzną siłe.