Opis obrazu

Na obrazie dominuje wielka jasna twarz kobiety o wydłużonym kształcie, przechylona jakby w półśnie. Otaczają ją płomienne czerwienie, rudości i pomarańcze włosów, zderzone z chłodnym tłem pełnym granatów, turkusów i zieleni. Kompozycja jest ciasna, prawie intymna, a grube kontury i faktura farby robią robotę, serio. To wygląda trochę jak ekspresjonizm z nutą deformacji i mocnym impastem. Dziewczyna wygląda smutno i spokojnie naraz. Jakby coś pamiętała, ale nie chciała powiedzieć. Ten obraz jest soft i niepokojący jednocześnie. Ja patrze i czuje lekki ścisk, bo jest tu samotność, ale też dziwna czułość. To jest pani z bajki i snu. Artysta nie malował ładnie dla ładności, tylko emocją, może nawet troszke za mocno.