Opis obrazu

Obraz uderza mocnym zestawieniem błękitów, różu, bordo i brudnej bieli, jakby ktoś wrzucił sen i hałas miasta do jednego kadru. W centrum stoi uproszczona postać, trochę jak dziecięcy znak, trochę jak figura z plakatu, obrysowana nerwową linią. Wokół niej rosną geometryczne bryły i pionowe formy, przez co kompozycja wydaje się chwiejna, ale kurde, bardzo żywa. To jest fajne. Farba wygląda na kładzioną swobodnie, gestem, z domieszką kolażu i graficznego kontrastu. Nastrój jest dziwny, trochę niepokojący, a troche figlarny. Ja patrze i czuje samotność, ale też upór. Obraz ma w sobie coś raw, niedokończonego, przez co bardziej wciąga niż wygładzone rzeczy.