Opis obrazu

Obraz przyciąga od razu. W centrum wisi ciężka, ciemnoczerwona forma jak okno albo scena, otoczona chłodnym błękitem i szkicowymi liniami, trochę krzywymi, trochę nerwowymi. Na tle tej czerwieni stoją trzy postacie. Czarne, gęste, zbudowane z kropek i plamek, jakby ktoś je wyszeptał farbą. Nad nimi zwisają dziwne głowy lub lampy, lekko niepokojące. Kompozycja jest prosta, ale ma w sobie coś intense. To jest jak teatr, ale taki cichy i dziwny. Obraz wydaje się surowy, trochę smutny, a jednak ciepły od środka. Dziecko by powiedziało. Te ludziki stoją jakby czekały na coś fajnego. Czuję tu samotność, ale też wspólnotę, serio. Styl wygląda na ekspresyjny, intuicyjny, może nawet lekko prymitywizujący, bez spiny o realizm. I to własnie działa.