Opis obrazu

Obraz uderza mocą czerwieni, oranżu i głębokiej zieleni, a wszystko układa się w zwartą, niemal ikoniczną kompozycje. Twarz kobiety jest wydłużona, smutna, z ogromnymi niebieskawymi oczami, które patrzą gdzieś obok nas, jakby w ciszy i zadumie. Obok niej dziecko, mniejsze, ale równie ważne, ma jasną szatę i aureolę, co od razu buduje sakralny klimat. Farba wygląda grubo, faktura jest wyraźna, trochę surowa, trochę wild. To styl bliski ekspresjonizmowi i sztuce religijnej, ale bez chłodu, raczej z sercem. Ja patrze na to i czuje niepokój, ale też ciepło. To jest mama i dziecko. Proste i święte. Obraz jakby mówił o trosce, bólu i czułości naraz, serio, aż lekko ściska w gardle.