Opis obrazu

Obraz przyciąga od razu, bez gadania. W centrum widać kobiecą twarz o wydłużonych rysach, lekko przechyloną, jakby zamyśloną albo zwyczajnie zmęczoną światem. Dominują ciężkie czerwienie, złoto, czerń i głęboka zieleń, a wszystko zamknięte w mocnej, niemal sakralnej kompozycji. Farba jest kładziona grubo, faktura aż się prosi, żeby ją dotknąć, serio. To trochę ekspresjonizm, trochę ikona, trochę sen. Dziewczyna ma smutne oczy i wygląda jak aniołek. Z obrazu bije cisza, ale taka nerwowa, nie całkiem spokojna. Czuję tu kruchość i skupienie, może nawet jakiś ból. Artysta nie wygładza form, tylko zostawia szorstkość i gest, przez co całość jest bardzo human i poruszająca, nawet jesli troche niepokoi.