Opis obrazu

Obraz uderza od razu. W centrum stoi pionowa, niemal ołtarzowa kompozycja, zalana czerwienią, bielą i przygaszonym beżem, a po bokach rozlewają się ciężkie plamy głębokiego granatu i czerni. Kształty są ostre, trochę poszarpane, jakby malarz nie chciał nic wygładzać, no i dobrze. W środku widać dziesiątki twarzy, ciasno upchanych, patrzących na nas dziwnie spokojnie i niespokojnie naraz. To jest jak wielka ściana ludzi. Atmosfera robi sie gęsta, niemal rytualna, ale też bardzo ludzka. Czuć ekspresjonizm, gest, szybki ruch pędzla, warstwy farby i symboliczną narrację. Ja mam ciarki, serio. To wygląda jak pamięć, tłum i modlitwa w jednym. Ten obraz jest trochę straszny i trochę piękny jak sen.