Opis obrazu

Obraz pokazuje dwie niemal stykające sie formy przypominające profile twarzy albo dziwne, geometryczne maski. Po lewej dominuje głęboka czerń i brąz, porysowana smugami jak stare drewno, po prawej wybuchają fiolety, oranże, czerwienie i chłodny błękit. Kompozycja jest bardzo zwarta, prawie symetryczna, ale jednak lekko rozjechana, przez co wszystko żyje i nie jest takie grzeczne. To wygląda troche jak rozmowa światła z cieniem. Ten obraz jest jak robot i zachód słońca naraz. Czuć tu napięcie, cisze, ale też jakąś wewnętrzną energię, serio. Artysta miesza abstrakcje z uproszczonym portretem, używa warstw, przetarć i linearnej faktury, co daje mocny, almost elektroniczny efekt. Patrząc na to, mam wrażenie spotkania z kimś obcym, a jednak bliskim. Troche niepokoi, troche wciąga.