Opis obrazu

Obraz pokazuje twarz kobiety albo anioła, ujętą blisko, prawie za blisko, jakby wchodziła człowiekowi w myśli. Dominują ogniste czerwienie, pomarańcze i złota, kontrastowane chłodnym błękitem skrzydła. Kompozycja jest ciasna, gęsta, bez oddechu, a grube, mięsiste pociągnięcia farby robią świetny, trochę surowy efekt. To chyba ekspresjonizm z nutą ikony, ale takiej bardziej rozedrganej i ludzkiej. Ta pani jest smutna i trochę zmęczona. Patrzę na jej zielone oczy i mam ciarki, serio. Jest tu cisza, lecz nie spokojna, raczej napięta, jak przed czymś ważnym. Obraz może wzruszać, niepokoić, a nawet lekko przytłaczać, bo piękno miesza się tu z bólem i jakąś dziwną czułoscią.