![\"\"](\"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2022\/06\/9F9C943D-91F2-42D9-B7E9-A844F797DB45-scaled.jpeg\")
<\/a><\/figure>\nJan Tarasin, „Bez tytu\u0142u”, 1993 r,, 33×45 cm, akwarela na papierze, \u017ar\u00f3d\u0142o zdj\u0119cia: sda.pl<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Jego abstrakcyjne, zawieszone w czasie i przestrzeni kompozycje zna ka\u017cdy. P\u0142askie, nie maj\u0105ce perspektywy p\u0142\u00f3tna s\u0105 kolorowe, zwracaj\u0105 na siebie uwag\u0119. Jan Tarasin postrzega\u0142 siebie jako artyst\u0119 kilku medi\u00f3w. Opr\u00f3cz malarstwa fascynowa\u0142a go fotografia i grafika. Ka\u017cda z tych dziedzin przynios\u0142a mu uznane i rozpoznawalno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Kilka s\u0142\u00f3w o Janie Tarasinie<\/strong><\/p>\n\n\n\n Jego prace najpierw wydaj\u0105 si\u0119 dziwne. A potem gdy kto\u015b na nie spojrzy nie mo\u017ce oderwa\u0107 od nich wzroku. \u0141\u0105czenie na poz\u00f3r niepasuj\u0105cych barw i nanoszenie grubych warstw farb na p\u0142\u00f3tno to sprawdzony przepis artysty na wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 sztuk\u0119. Przychodzi na \u015bwiat 11 wrze\u015bnia 1926 roku w Kaliszu, ale to wyjazd do Krakowa stanowi dla niego punkt zwrotny.<\/p>\n\n\n\n Jan Tarasin i Zbigniew Pronaszko<\/strong><\/p>\n\n\n\n W tamtejszej Akademii Sztuk Pi\u0119knych malarz udowadnia, \u017ce sztuk\u0105 \u017cyje dzie\u0144 i noc. Du\u017co rysuje, a na zaj\u0119ciach \u015bwietnie si\u0119 bawi. Tworzy minimalistyczne i realistyczne obrazy, ale za rad\u0105 Zbigniewa Pronaszki zmienia styl. Wykonywanie obraz\u00f3w z lu\u017ano u\u0142o\u017conymi na p\u0142\u00f3tnie rzeczami sprawia mu du\u017co rado\u015bci. Jego drug\u0105 wielk\u0105 pasj\u0105 jest wyk\u0142adanie na rodzimej uczelni. Ch\u0119tnych na uczestniczenie w wyk\u0142adach i dyskusjach nie brakuje.<\/p>\n\n\n\n Kilka najwa\u017cniejszych wystaw Jana Tarasina<\/strong><\/p>\n\n\n\n Jeszcze b\u0119d\u0105c na studiach abstrakcjonista uczestniczy w krakowskiej I Wystawie Sztuki Nowoczesnej, gdzie poznaje artyst\u00f3w z II Grupy Krakowskiej. Na pocz\u0105tku lat 50. Tarasin zostaje zaproszony do Pary\u017ca. Pokazuje tam jeden ze swoich pierwszych plakat\u00f3w. \u201eBumelant\u201d, podobnie jak inne dzie\u0142a jest mocno oklaskiwany.<\/p>\n\n\n\n Jan Tarasin – artysta zafascynowany architektur\u0105<\/strong><\/p>\n\n\n\n Sztuk\u0119 kocha w ka\u017cdej postaci, o czym znajomi m\u0119\u017cczyzny przekonuj\u0105 si\u0119 kilka lat p\u00f3\u017aniej. Tw\u00f3rca coraz bardziej ceni oryginalne zabudowania. Chocia\u017c nie zamierza ich projektowa\u0107, ch\u0119tnie wplata je w obrazy. Po raz kolejny zmienia styl. Zawieszone w pr\u00f3\u017cni przedmioty do z\u0142udzenia przypominaj\u0105ce asambla\u017ce to przesz\u0142o\u015b\u0107. Odt\u0105d rzeczy maj\u0105 bry\u0142owate kszta\u0142ty, s\u0105 nimi najcz\u0119\u015bciej li\u015bcie ro\u015blin, dzieci\u0119ce zabawki i litery wymy\u015blonego przez artyst\u0119 alfabetu.<\/p>\n\n\n\n Jan Tarsin – najwa\u017cniejsze cechy tw\u00f3rczo\u015bci<\/strong><\/p>\n\n\n\n Wyraziste odcienie zieleni, oran\u017cu malarz zast\u0119puje nie\u015bmierteln\u0105 czerni\u0105, biel\u0105, \u017c\u00f3\u0142ci\u0105 i czerwieni\u0105. To jego ukochane barwy. Nadal wykonuje abstrakcje, jednak te s\u0105 coraz bardziej wielow\u0105tkowe, niepowtarzalne. Tw\u00f3rca nie potrafi powieli\u0107 dzie\u0142, w kt\u00f3rym prym wiod\u0105 stapiaj\u0105ce si\u0119 plamy kolor\u00f3w. Postaci ludzi, zwierz\u0105t i przedmioty ogranicza do niezb\u0119dnego minimum.<\/p>\n\n\n\n Jan Tarasin – ikona ewoluuj\u0105cego stylu<\/strong><\/p>\n\n\n\n Malarz przepada za zmianami, co udowadnia jeszcze w latach 70. Schematycznie zaznaczone rzeczy zast\u0119puje sp\u0142aszczonymi detalami architektonicznymi. Trudne do rozszyfrowania znaki do z\u0142udzenia wygl\u0105daj\u0105ce jak japo\u0144skie pismo nanosi na idealnie bia\u0142e p\u0142\u00f3tno. Strefowo\u015b\u0107 i proste geometryczne figury to kolejny znany motyw jego tw\u00f3rczo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Malarstwo Jana Tarasina<\/strong><\/p>\n\n\n\n Odk\u0105d pami\u0119ta du\u017co tworzy. Uczestnicy jednej z konferencji naukowych, na kt\u00f3r\u0105 zostaje zaproszony abstrakcjonista nie kryj\u0105 zdziwienia, gdy w trakcie wyk\u0142adu wymy\u015bla dwie kompozycje. W Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Warszawie, gdzie mo\u017cna spotka\u0107 go, gdy spaceruje w\u0105skimi korytarzami, ma w\u0142asn\u0105 pracowni\u0119. Na uczelni nikt nie zadr\u0119cza go niepotrzebnymi pytaniami, artysta potrafi skupi\u0107 si\u0119 w ka\u017cdych warunkach.<\/p>\n\n\n\n \u201eZeszyty\u201d Jana Tarasina<\/strong><\/p>\n\n\n\n Na pocz\u0105tku lat 70. malarz po raz kolejny wszystkich zaskakuje. Na kartkach papieru umieszcza dziesi\u0105tki powielonych za spraw\u0105 serigrafii zdj\u0119\u0107. Pomys\u0142 przynosi mu zas\u0142u\u017cone uznanie. Znawcy wsp\u00f3\u0142czesnej sztuki po raz pierwszy mog\u0105 lepiej pozna\u0107 sekrety stylu idola. Kiedy intryguj\u0105ce szkice przynosz\u0105 mu nagrod\u0119 im. Kamila Cypriana Norwida, artysta nie kryje \u0142ez wzruszenia.<\/p>\n\n\n\n Jan Tarasin – legenda wsp\u00f3\u0142czesnego malarstwa<\/strong><\/p>\n\n\n\n Jego p\u0142\u00f3tna szybko zdobywaj\u0105 pierwsze miejsca na og\u00f3lnopolskich i mi\u0119dzynarodowych wystawach. Nagroda im. Jana Cybisa i Order Odrodzenia Polski to tylko niekt\u00f3re odznaczenia, jakie otrzymuje autor \u201eBumelanta\u201d. Grubo, zamaszy\u015bcie k\u0142adzione farby i brak perspektywy na d\u0142ugo staj\u0105 si\u0119 wyr\u00f3\u017cnikami wsp\u00f3\u0142czesnej sztuki.<\/p>\n\n\n\n Jan Tarasin – prawie jak Roman Opa\u0142ka<\/strong><\/p>\n\n\n\n Tego typu zdanie s\u0142ycha\u0107 coraz cz\u0119\u015bciej. W 2007 roku artysta prezentuje jeden z ostatnich cykli obraz\u00f3w. Na p\u0142\u00f3tnach widniej\u0105 r\u00f3\u017cnobarwne symbole przypominaj\u0105ce s\u0142ynne kompozycje Romana Opa\u0142ki. Publiczno\u015b\u0107 nie kryje oburzenia. Czy\u017cby Tarasin splagiatowa\u0142 tw\u00f3rc\u0119 \u201eObraz\u00f3w liczonych\u201d? Okazuje si\u0119, \u017ce malarze wykonuj\u0105 podobne prace niezale\u017cnie od siebie.<\/p>\n\n\n\n Jan Tarasin – mi\u0142o\u015bnik nowoczesnej kultury<\/strong><\/p>\n\n\n\n Niezale\u017cnie od tego, jakie dzie\u0142a tworzy, robi to z ogromnym przekonaniem i wiar\u0105 w niezwyk\u0142\u0105 moc sztuki. Abstrakcyjne i nieco chaotyczne kompozycje to cecha ka\u017cdego dzie\u0142a malarza. Minimalistyczna ograniczona paleta barw to kolejny wyr\u00f3\u017cnik jego stylu. P\u0142\u00f3tna artysty wci\u0105\u017c s\u0105 modne i bardzo po\u017c\u0105dane. Kiedy 8 sierpnia 2009 roku artysta umiera szybko staje si\u0119 ikon\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnej sztuki.<\/p>\n\n\n\n Jan Tarasin w galerii Touch of Art<\/strong><\/p>\n\n\n\n Intensywne kolory, ustawione obok siebie przedmioty, postacie i litery to znaki rozpoznawcze malarstwa Jana Tarasina. Artysty, kt\u00f3ry stale wymy\u015bla\u0142 siebie na nowo. Jego abstrakcje stanowi\u0142y zapis najszczerszych prze\u017cy\u0107, zmienia\u0142y si\u0119 na przestrzeni lat. Je\u015bli zainteresowa\u0142a Pa\u0144stwa posta\u0107 Jana Tarasina, zach\u0119camy do lektury innego artyku\u0142u o malarzu na blogu galerii Touch of Art: touchofart.eu\/blog\/jan-tarasin-artysta-osobny\/.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jego abstrakcyjne, zawieszone w czasie i przestrzeni kompozycje zna ka\u017cdy. P\u0142askie, nie maj\u0105ce perspektywy p\u0142\u00f3tna s\u0105 kolorowe, zwracaj\u0105 na siebie uwag\u0119. Jan Tarasin postrzega\u0142 siebie jako artyst\u0119 kilku medi\u00f3w. Opr\u00f3cz malarstwa fascynowa\u0142a go fotografia i grafika. Ka\u017cda z tych dziedzin przynios\u0142a mu uznane i rozpoznawalno\u015b\u0107. Kilka s\u0142\u00f3w o Janie Tarasinie Jego prace najpierw wydaj\u0105 si\u0119…<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":4706,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[13],"tags":[8557,4286,4279,4290,4877,8559,4258,4264,4262,8009,2940,8611,8613,8615,906,8558,8012,8617,6777,5110,7709,8623,8618,3540,4283,4261,8609,8616,8635,8604,8620,8630,163,6597,6600,6602,4304,4306,4308,5111,8605,8603,8607,5107,5112,7708,7712,7710,4257,4280,4263,8614,8622,4256,4289,4259,8612,8619,4307,8606,8625,4305,8602,8633,8627,248,4878,8015,2944,8560,8011,8621,6601,5113,5175,8628,8626,8629,6599,5109,7711,8634,8632,8631],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4705"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4705"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4705\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4707,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4705\/revisions\/4707"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4706"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4705"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4705"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4705"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}