R\u00f3\u017ce, <\/em>40×40 cm, szk\u0142o, jedwab na p\u0142\u00f3tnie<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Prawdziwie ameryka\u0144ska sztuka. Tak jednym zdaniem mo\u017cna podsumowa\u0107 pop – art, kierunek, w kt\u00f3rym arty\u015bci tworz\u0105 proste, czytelne i efektowne prace. Inspiracji szukaj\u0105 w kulturze masowej, g\u0142\u00f3wnie w reklamie, komiksach, ch\u0119tnie \u0142\u0105cz\u0105 ze sob\u0105 ro\u017cne materia\u0142y. Richard Hamilton: \u201ePop art to sztuka popularna, efemeryczna, konsumpcyjna, tania, produkowana seryjnie, m\u0142oda, duchowa, seksowna, urzekaj\u0105ca i pop\u0142atna\u201d. To prawda, cho\u0107 na razie malarzom i rze\u017abiarzom sporo brakuje, by sta\u0107 si\u0119 kultowymi artystami.<\/p>\n\n\n\n
Pop – art narodzi\u0142 si\u0119 na pocz\u0105tku lat 50., wywodzi si\u0119 z ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Po II wojnie w Stanach zaczyna si\u0119 czas dobrobytu, ludzie kupuj\u0105 coraz wi\u0119cej przedmiot\u00f3w codziennego u\u017cytku. Roy Lichtenstein: \u201ePop art pos\u0142uguje si\u0119 przedmiotami u\u017cytkowymi nale\u017c\u0105cymi do \u015bwiata konsumpcji, a materia\u0142 ten – jak si\u0119 wydaje – pozbawiony jest zazwyczaj jakiejkolwiek formy uczuciowo\u015bci\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wiele rzeczy wygl\u0105da kiczowato, ma nasycone, krzykliwe kolory. Bardzo szybko interesuj\u0105 si\u0119 nimi arty\u015bci. Uwa\u017caj\u0105, \u017ce nowa sztuka, do kt\u00f3rej zalicza si\u0119 pop – art, powinna by\u0107 wyrazista, prosta w odbiorze i dociera\u0107 do szerokiej publiczno\u015bci. Dlatego korzystali z du\u017cych p\u0142\u00f3cien, zwielokrotniali i powielali obiekty kolejnymi warstwami farb. Cz\u0119sto umieszczali na obrazach popularne postacie, gwiazdy estrady, fantazyjne motywy.<\/p>\n\n\n\n
W 1956 roku w Whitechapel Art Gallery w Londynie panuje poruszenie. Mi\u0142o\u015bnicy wsp\u00f3\u0142czesnej sztuki nie mog\u0105 doczeka\u0107 si\u0119 gdy zobacz\u0105 \u201eThis Is Tomorrow\u201d. Wystawa, kt\u00f3r\u0105 organizuje Lawrance Alloway, uznany krytyk sztuki, ju\u017c w dniu otwarcia cieszy si\u0119 du\u017cym zainteresowaniem. Portrety Marilyn Monroe mieszaj\u0105 si\u0119 z reklamami filmu \u201eZakazana planeta\u201d. Dla wielu Alloway staje si\u0119 znawc\u0105 nowego styli. Nic dziwnego, w ko\u0144cu osobi\u015bcie zna Roya Lichtensteina, Andy’ego Warhola, Toma Wesselmana i Richarda Hamiltona. Godzinami dyskutuj\u0105 o sztuce, spieraj\u0105 si\u0119. Marz\u0105 o s\u0142awie. Udaje si\u0119 nielicznym. <\/p>\n\n\n\n
Zalicza si\u0119 do nich m.in. Andy Warhol. Pytany o to czym jest pop – art szybko odpowiada: \u201eArty\u015bci pop tworzyli obrazy, kt\u00f3re ka\u017cdy z przechodni\u00f3w z Broadwayu by\u0142 w stanie rozpozna\u0107 w u\u0142amku sekundy: (…) wszystkie te wspania\u0142e, nowoczesne rzeczy, kt\u00f3rych za wszelk\u0105 cen\u0119 starali si\u0119 nie zauwa\u017ca\u0107 ekspresjoni\u015bci abstrakcyjni\u201d. Wt\u00f3ruje mu Wasselman: \u201ePewien malarz belgijski przyszed\u0142 do mnie, do pracowni i my\u015bli, \u017ce moja praca ma co\u015b wsp\u00f3lnego z kapitalizmem, poniewa\u017c wykorzystuje realne przedmioty. Nie bardzo – chodzi mi bowiem o afirmacj\u0119 \u015bwiata w ca\u0142ej jego pe\u0142ni\u201d. <\/p>\n\n\n\n
Ju\u017c rok p\u00f3\u017aniej arty\u015bci dowiaduj\u0105 si\u0119 o nowo powsta\u0142ej galerii Leo Castellego. Wp\u0142ywowy marszand i krytyk ch\u0119tnie promuje malarzy \u0142\u0105cz\u0105cych r\u00f3\u017cne sfery popkultury. Ma nosa. Ju\u017c wkr\u00f3tce o dzie\u0142ach Warhola, Jaspera Johnsa i Lichtensteina robi si\u0119 g\u0142o\u015bno, dla Castellego to najlepsza reklama. W 1960 roku Warhol, niekwestionowany mistrz pop – artu, tworzy now\u0105 seri\u0119 p\u0142\u00f3cien inspirowanych ameryka\u0144skimi kresk\u00f3wkami. Znowu jest pierwszy. <\/p>\n\n\n\n
Dwa lata p\u00f3\u017aniej arty\u015bci nowego kierunku znajduj\u0105 kolejne \u017ar\u00f3d\u0142o inspiracji. Jest nim Marilyn Monroe. Zdj\u0119cia niedawno zmar\u0142ej gwiazdy ameryka\u0144skiego kina pojawiaj\u0105 si\u0119 na pierwszych stronach gazet. Warhol nie mo\u017ce przepu\u015bci\u0107 takiej okazji. Posta\u0107 z rozchylonymi ustami staje si\u0119 jego ikonicznym dzie\u0142em. Malarz postanawia p\u00f3j\u015b\u0107 za ciosem, tworzy kilka r\u00f3\u017cni\u0105cych si\u0119 od siebie szczeg\u00f3\u0142ami i kolorami obraz\u00f3w. Ka\u017cdy z nich charakteryzuje si\u0119 unikalnym, ponadczasowym designem i banalnymi barwami. Oba efekty s\u0105 zamierzone. Warhol nie ukrywa, \u017ce tworzenie takich prac to prawdziwa sztuka. \u201eZarabianie pieni\u0119dzy jest sztuk\u0105, praca jest sztuk\u0105, a dobry interes jest najwy\u017csz\u0105 sztuk\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W listopadzie 1963 roku Ameryka jest na skraju wojny. Warhol nie przejmuje si\u0119 trudn\u0105 sytuacj\u0105, tworzy Fabryk\u0119, legendarne studio, w kt\u00f3rym je, \u015bpi i spotyka si\u0119 z przyjaci\u00f3\u0142mi. Pracownia stanowi dla niego centrum \u015bwiata. Poniewa\u017c jest znanym malarzem podejmuje wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z kilkoma zespo\u0142ami muzycznymi. Na jego li\u015bcie nie mo\u017ce zabrakn\u0105\u0107 The Rolling Stones i rockowej grupy Velvet Underground. <\/p>\n\n\n\n
Gdy dwa lata p\u00f3\u017aniej, w 1967 roku, Warhol jedzie na wystaw\u0119 \u201eHo\u0142d dla Marilyn Monroe\u201d nie mo\u017ce uwierzy\u0107 w to co widzi. Kolorowe plamy zachwycaj\u0105 go bardziej od portret\u00f3w gwiazdy. Warhol: \u201eMarilyn Monroe jest po prostu jedn\u0105 z wielu os\u00f3b. (\u2026) zainteresowa\u0142a mnie w niej jej uroda, a jest ona rzeczywi\u015bcie pi\u0119kna; je\u015bli za\u015b chodzi o rzeczy pi\u0119kne w og\u00f3le – s\u0105 nimi zapewne \u0142adne kolory\u201d. Na wystawie zorganizowanej w Sydney Janis Gallery Andy jest najd\u0142u\u017cej oklaskiwanym artyst\u0105. Ch\u0119tnie fotografuje si\u0119 z t\u0142umem, w Nowym Jorku ju\u017c ma opini\u0119 celebryty. Szcz\u0119\u015bcie nie trwa d\u0142ugo. <\/p>\n\n\n\n
Gdy rok p\u00f3\u017aniej jedna z fanek, Valerie Solanas, ameryka\u0144ska aktorka i feministka, strzela do niego, kwesti\u0105 czasu jest kiedy pop – art przestanie istnie\u0107. Warhol jest powa\u017cnie ranny, przyjaciele martwi\u0105 si\u0119 o niego. S\u0105 te\u017c dobre wie\u015bci: Museum of Modern Art otwiera retrospektywn\u0105 wystaw\u0119 Claeasa Oldenburga. W 1974 roku sporo si\u0119 zmienia. Mi\u0142o\u015bnicy pop – artu zarzucaj\u0105 artystom, \u017ce nie szukaj\u0105 nowych \u017ar\u00f3de\u0142 inspiracji. Ci co mieli co\u015b do pokazania, ju\u017c dawno to zrobili. Lawrence Alloway wie, \u017ce s\u0142awa tw\u00f3rc\u00f3w pop – artu bezpowrotnie min\u0119\u0142a. W Whitney Museum of American Art szykuje ostatni\u0105 retrospektyw\u0105 wystaw\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ma\u0142gorzata Jab\u0142o\u0144ska to artystka zakochana w nowym kierunku. Artystka operuje wieloma mediami. Ucieka od monotonii, miesza ze sob\u0105 emocje, tkaniny i intensywne kolory zaczerpni\u0119te z pop – artu. To jej ukochany kierunek. Jab\u0142o\u0144ska poszukuje w nim odpowiedzi na pytanie czym jest sztuka.<\/p>\n\n\n\n
Wi\u0119cej obraz\u00f3w pop – art z galerii Touch of Art:<\/p>\n\n\n\n
https:\/\/www.touchofart.eu\/galeria\/p\/2\/direction\/9\/, https:\/\/www.touchofart.eu\/galeria\/p\/4\/direction\/9\/<\/p>\n\n\n\n
Ju\u017c w chwili otwarcia pierwszej wystawy, arty\u015bci pop – artu stworzyli nowy spos\u00f3b wyra\u017cania emocji. Dlatego styl ten bywa nazywany sztuk\u0105 popkultury.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Prawdziwie ameryka\u0144ska sztuka. Tak jednym zdaniem mo\u017cna podsumowa\u0107 pop – art, kierunek, w kt\u00f3rym arty\u015bci tworz\u0105 proste, czytelne i efektowne prace. Inspiracji szukaj\u0105 w kulturze masowej, g\u0142\u00f3wnie w reklamie, komiksach, ch\u0119tnie \u0142\u0105cz\u0105 ze sob\u0105 ro\u017cne materia\u0142y. Richard Hamilton: \u201ePop art to sztuka popularna, efemeryczna, konsumpcyjna, tania, produkowana seryjnie, m\u0142oda, duchowa, seksowna, urzekaj\u0105ca i pop\u0142atna\u201d. To…<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[13],"tags":[237,5859,5862,5865,5847,5843,5841,906,5861,5851,5854,5853,5110,5828,5838,5845,5850,5868,4963,5842,5849,4966,5874,5195,5858,4964,5871,5875,5191,5196,419,5835,5836,5832,5866,4961,5840,5852,5190,5878,5186,5189,5111,4965,5205,4967,5107,5112,293,5827,5872,5870,5829,5882,5879,5830,5867,1557,365,5831,5826,5876,5873,5881,5877,5825,5880,5844,248,5863,2944,5864,5193,5188,5113,5187,5109,2135,5833],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4468"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4468"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4468\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4472,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4468\/revisions\/4472"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4468"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4468"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4468"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/10\/Roze_mjabblonska.jpg\")
<\/a><\/figure><\/li><\/ul>