Antony Gormley, „American Field”, 1991 r., terakota, ok. 35 000 element\u00f3w, ka\u017cdy 8 – 26 cm, Tate (\u017ar\u00f3d\u0142o: tate.org.uk)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
Jego rze\u017aby przywodz\u0105 na my\u015bl prace Magdaleny Abakanowicz. Nieruchome \u017celiwne postacie patrz\u0105 w dal. Wtopione w miejsk\u0105 przestrze\u0144 wygl\u0105daj\u0105 do\u015b\u0107 surrealistycznie. Ludzkie cia\u0142o stanowi dla Antony’ego Gormley’a najwi\u0119ksz\u0105 inspiracj\u0119. M\u00f3wi, \u017ce jest \u201enajbli\u017cszym do\u015bwiadczeniem materii, jakie kiedykolwiek b\u0119d\u0119 mia\u0142 i jedynej cz\u0119\u015bci materialnego \u015bwiata, w kt\u00f3rej \u017cyj\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Artysta urodzi\u0142 si\u0119 przedostatniego dnia sierpnia 1950 roku w wielodzietnej rodzinie. Naprawd\u0119 nazywa si\u0119 Antony Mark David, jednak wszyscy i tak nazywaj\u0105 go Antony. P\u00f3\u017aniej rze\u017abiarz b\u0119dzie podkre\u015bla\u0142, \u017ce inicja\u0142y AMDG odnosz\u0105 si\u0119 do \u0142aci\u0144skiej sentencji \u201eAd maiorem Dei gloriam – na wi\u0119ksz\u0105 chwa\u0142\u0119 Boga\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Na razie uczy si\u0119 w benedykty\u0144skiej szkole Ampleforth College. Szuka swojego miejsca. Wyje\u017cd\u017ca do Indii, stamt\u0105d na Sri Lank\u0119 i Dominikan\u0119. Zaczyna studiowa\u0107 archeologi\u0119, potem antropologi\u0119 i histori\u0119 sztuki. Ku niezadowoleniu rodziny rezygnuje z Trinity College w Cambridge. <\/p>\n\n\n\n
Przenosi si\u0119 do Saint Martin’s School of Art, potem zajmuje si\u0119 rze\u017ab\u0105. W Slade School of Art poznaje Vicken Parsons. Fascynuje ich sztuka, a gdy Gormley proponuje dziewczynie wsp\u00f3\u0142prac\u0119, ta jest wniebowzi\u0119ta. Wsp\u00f3\u0142praca polega na modelowaniu postaci i przeci\u0105ga si\u0119 o nast\u0119pne 15 lat. <\/p>\n\n\n\n
Dzi\u0119ki pomocy Parsons Antony mo\u017ce zacz\u0105\u0107 my\u015ble\u0107 o indywidualnej wystawie. Wie, \u017ce od tego jak zostan\u0105 przyj\u0119te dzie\u0142a sporo zale\u017cy. Dlatego ekspozycji w Whitechapel Gallery po\u015bwi\u0119ca du\u017co czasu. Krytycy s\u0105 zaintrygowani, jednak Gormley wie, \u017ce to za ma\u0142o. Potrzebuje reklamy, dlatego przy ka\u017cdej nadarzaj\u0105cej si\u0119 okazji m\u00f3wi o rze\u017abach. Zaskoczonym dziennikarzom oznajmia, \u017ce s\u0105 one \u201epr\u00f3b\u0105 zmaterializowania miejsca po drugiej stronie wygl\u0105du\u201d. <\/p>\n\n\n\n
Ludzkie cia\u0142o traktuje jak miejsce, nie przedmiot. Identyfikuje je jako stan wsp\u00f3lny dla wszystkich ludzi. W 1994 roku Gormley otrzymuje zlecenie na Anio\u0142a P\u00f3\u0142nocy. Gigantyczna rze\u017aba, uwa\u017cana za p\u00f3\u0142nocno – wschodni punkt orientacyjny Anglii, nie podoba si\u0119 mieszka\u0144com Gateshead. Du\u017cy drewniany kloc nie przypomina anio\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Gormley: \u201eMiejsce na szczycie wzg\u00f3rza jest wa\u017cne i sprawia wra\u017cenie megalitycznego kopca, powierzchnia w ciemno\u015bci. Wa\u017cne jest dla mnie, \u017ce Anio\u0142 jest zakorzeniony w ziemi – kompletna antyteza tego, czym jest anio\u0142, unosz\u0105cy si\u0119 w eterze. Ma atmosfer\u0119 tajemnicy\u201d. Prace trwaj\u0105 cztery lata. Gormley dzieli czas mi\u0119dzy plac budowy a atelier, w kt\u00f3rym powstaj\u0105 makiety. Jedna z nich zostanie sprzedana na aukcji w 2008 roku za 2.28 miliona funt\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Rok 1994 jest dla Antony’ego wa\u017cny tak\u017ce z innego powodu. Otrzymuje nagrod\u0119 Turnera. \u201eField for the British Isles\u201d jest jednym z najcz\u0119\u015bciej reprodukowanych dzie\u0142, a Gormley coraz cz\u0119\u015bciej udziela wywiad\u00f3w. Powtarza: \u201eJestem zawstydzony i winny, \u017ce wygra\u0142em. W momencie zwyci\u0119stwa ma si\u0119 wra\u017cenie, \u017ce inni zostali pomniejszeni. Znam artyst\u00f3w, kt\u00f3rzy zostali powa\u017cnie zrzuceni z n\u00f3g przez rozczarowanie\u201d. <\/p>\n\n\n\n
W ramach Sydney Biennale tworzy \u201eAsian Field\u201d. Nowe dzie\u0142o, maj\u0105ce aktywizowa\u0107 spo\u0142ecze\u0144stwo, powstaje ze 180 tysi\u0119cy glinianych figurek w przeci\u0105gu zaledwie 5 dni. Gormley nie wykonuje pracy sam, zleca j\u0105 350 osobom. Dzie\u0142o pozostaje niezauwa\u017cone. Antony jest za\u0142amany, ale tylko przez chwil\u0119. Potem zn\u00f3w bierze si\u0119 do pracy nad z\u0142o\u017con\u0105 z 62 naturalnej wielko\u015bci rze\u017ab \u201eEvent Horizon\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Jeden z krytyk\u00f3w: \u201eKorzystaj\u0105c z odleg\u0142o\u015bci i towarzysz\u0105cych im zmian skali w samej tkance miasta, (Event Horizon – przyp.red.)<\/em> tworzy metafor\u0119 miejskiego \u017cycia i wszystkich sprzecznych skojarze\u0144 – alienacji, ambicji\u201d.<\/p>\n\n\n\nTe dzia\u0142ania s\u0105 jednak niczym w por\u00f3wnaniu z \u201eOne & Other\u201d, happeningiem, kt\u00f3ry przyci\u0105ga uwag\u0119 wielu medi\u00f3w. Trafalgar Sqaure, jeden z najbardziej rozpoznawalnych londy\u0144skich plac\u00f3w, na czas happeningu pozostaje pusty. Gormley stara si\u0119 zach\u0119ci\u0107 do sp\u0119dzania wolnego czasu na \u015bwie\u017cym powietrzu. Coraz bardziej poci\u0105ga go cyfrowy kubizm. Postacie wykonane z metalowych sze\u015bcian\u00f3w przypominaj\u0105 tr\u00f3jwymiarowe, nieco surrealistyczne rze\u017aby.<\/p>\n\n\n\n
W 2014 roku widzowie BBC Four mog\u0105 odwiedzi\u0107 Gormley’a w atelier. \u201eExpansion Field\u201d, grupa rze\u017ab z\u0142o\u017cona z 60 gigantycznych stalowych figurek, zabiera arty\u015bcie mn\u00f3stwo czasu. A przecie\u017c trzeba jeszcze zadba\u0107 o bezpieczny transport, promocj\u0119… Gdy dzie\u0142o staje w Zentrum Paul Klee w Bernie, Antony mo\u017ce odetchn\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Kolejny rok jest pracowity. Gormley wykonuje 5 naturalnej wielko\u015bci rze\u017ab, umieszcza je w r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bciach Londynu. Po raz pierwszy jedzie do Nowej Zelandii. \u201ePobyt\u201d, \u017celiwna ogromna rze\u017aba u jednych budzi strach, u innych zachwyt. <\/p>\n\n\n\n
Tak samo jest z \u201eSight\u201d. Projekt z\u0142o\u017cony z 29 dzie\u0142, wywo\u0142uje sporo kontrowersji. Gormley umieszcza rze\u017aby na niezamieszka\u0142ej od 5000 lat greckiej wyspie Delos. Przejmuje stanowisko archeologiczne, co nie podoba si\u0119 wielu osobom. Na szcz\u0119\u015bcie Ministerstwo Kultury nie zg\u0142asza sprzeciwu. Wpis na List\u0119 \u015awiatowego Dziedzictwa UNESCO ostatecznie ucina spory. W 2020 roku Gormley \u201epo\u017cycza\u201d rze\u017ab\u0119 Kirklees College. To dla niego niebywa\u0142e wyr\u00f3\u017cnienie; praca znajduje si\u0119 wreszcie w rodzinnym mie\u015bcie artysty.<\/p>\n\n\n\n
Dzie\u0142a Antone’go Gormley’a mog\u0105 si\u0119 podoba\u0107 lub nie. Ale z pewno\u015bci\u0105 surrealistyczne rze\u017aby na d\u0142ugo zapadaj\u0105 w pami\u0119ci. Bo jak inaczej mo\u017cna wyt\u0142umaczy\u0107 fakt, \u017ce w 2008 roku dziennik \u201eThe Daily Telegraph\u201d umieszcza Gormley’a w\u015br\u00f3d 100 najbardziej wp\u0142ywowych Brytyjczyk\u00f3w?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jego rze\u017aby przywodz\u0105 na my\u015bl prace Magdaleny Abakanowicz. Nieruchome \u017celiwne postacie patrz\u0105 w dal. Wtopione w miejsk\u0105 przestrze\u0144 wygl\u0105daj\u0105 do\u015b\u0107 surrealistycznie. Ludzkie cia\u0142o stanowi dla Antony’ego Gormley’a najwi\u0119ksz\u0105 inspiracj\u0119. M\u00f3wi, \u017ce jest \u201enajbli\u017cszym do\u015bwiadczeniem materii, jakie kiedykolwiek b\u0119d\u0119 mia\u0142 i jedynej cz\u0119\u015bci materialnego \u015bwiata, w kt\u00f3rej \u017cyj\u0119\u201d. Artysta urodzi\u0142 si\u0119 przedostatniego dnia sierpnia 1950 roku…<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10,8],"tags":[3761,3776,3777,3759,3745,3740,3780,3741,3773,3781,3798,3802,3788,3791,3770,3806,3764,3765,3564,2823,3784,3782,3783,3766,3767,3769,3760,3756,3762,3755,3768,3749,3739,3754,3778,3742,3744,3779,3743,3785,3799,3803,3790,3793,3771,3808,3772,3786,3797,3789,3792,3746,3805,1518,3796,3801,3763,3800,3775,3039,3747,1825,3750,3752,3774,70,3748,3753,3758,3505,3807,3804],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4308"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4308"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4308\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4310,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4308\/revisions\/4310"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4308"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4308"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4308"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/4e0a0a8cdaf18.jpg\")
<\/a><\/figure><\/li><\/ul>