Glenn Brown, „On the way of the Leisure Centre”, olej na panelu, 244 x 2.2 cm (\u017ar\u00f3d\u0142o: Wikipedia)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Lubi uwodzi\u0107 fantazj\u0105, \u0142\u0105czy\u0107 r\u00f3\u017cne style, budzi\u0107 sprzeczne emocje. Najbardziej ceni jednak surrealizm. Przez jednych bywa nazywany artyst\u0105 nietuzinkowym, sprawnie pos\u0142uguj\u0105cym si\u0119 p\u0119dzlem, z nies\u0142abn\u0105cym zapa\u0142em wykonuj\u0105cym obrazy, grafiki i rze\u017aby. Drudzy pogardliwie prychaj\u0105c m\u00f3wi\u0105: plagiator. To nie do ko\u0144ca prawda. <\/p>\n\n\n\n
Glenn Brown, bo o nim mowa, zmienia kolor, bawi si\u0119 rozmiarami dzie\u0142a. W\u0142a\u015bnie dlatego bywa nazywany jednym z najpopularniejszych \u017cyj\u0105cych surrealist\u00f3w. Jego prace przyr\u00f3wnuje si\u0119 czasem do dzie\u0142 Henry’ego Moore’a i Davida Hockneya, jednak sam Brown nie przepada za tymi por\u00f3wnaniami.<\/p>\n\n\n\n
Urodzi\u0142 si\u0119 w 1966 roku w Hexham, niedaleko Northumberland. Rz\u0119dy podobnych do siebie dom\u00f3w, ostre kraw\u0119dzie wie\u017c opactwa i rz\u0105d kr\u0119tych uliczek, w pobli\u017cu kt\u00f3rych odbywa si\u0119 co tydzie\u0144 targ. Taki widok Brown ma na co dzie\u0144. Nie przepada za miastem, marzy o wielkim \u015bwiecie. Zanim podbije Francj\u0119, Holandi\u0119, W\u0142ochy, Austri\u0119 i Kanad\u0119, postanawia nauczy\u0107 si\u0119 technik malarskich i rysunkowych. <\/p>\n\n\n\n
Ma 19 lat, gdy rozpoczyna przygod\u0119 ze sztuk\u0105 na Uniwersytecie Sztuki w Norwich. Przez trzy kolejne lata, pocz\u0105wszy od 1985 roku, biega na zaj\u0119cia do Bath School of Art and Design i Goldsmith’s College, jednej z najlepszych angielskich uczelni. W wolnym czasie ch\u0119tnie si\u0119ga po reprodukcje arcydzie\u0142, godzinami zapoznaje si\u0119 z detalami akwafort Rembrandta, podziwia nieco nerwowe dukty p\u0119dzla van Gogha i nieco pompatyczne kompozycje Guido Reniego.<\/p>\n\n\n\n
W 1999 roku Brown zaczyna tworzy\u0107 pierwsze prace dzi\u0119ki wsparciu Charlesa Saatchi. Mentor m\u0142odego brytyjskiego malarza wie, \u017ce najlepiej tworzy\u0107 kompozycje z dobrze znanych i podziwianych na \u015bwiecie dzie\u0142. Niemal od razu kilka p\u0142\u00f3cien Glenna trafia na wystaw\u0119 \u201eSensation\u201d pokazywan\u0105 w Royal Academy w Londynie.<\/p>\n\n\n\n
Browna fascynuj\u0105 nowoczesne rozwi\u0105zania, programy komputerowe, dzi\u0119ki kt\u00f3rym wyd\u0142u\u017ca, skraca i dopasowuje do w\u0142asnych potrzeb, zmienia barwy wysoko cenionych obraz\u00f3w. Kocha je przerabia\u0107, miesza ze sob\u0105 tytu\u0142y film\u00f3w, album\u00f3w p\u0142yt. Staje si\u0119 artyst\u0105 totalnym.<\/p>\n\n\n\n
W\u015bciek\u0142ym krytykom, nie zostawiaj\u0105cym na nim suchej nitki wyjawia: \u201eTo tyle – tytu\u0142y cz\u0119sto pr\u00f3buj\u0105 by\u0107 \u017cenuj\u0105co bezpo\u015brednie i wulgarne w swojej bezpo\u015brednio\u015bci. Nie s\u0105dz\u0119, aby obraz by\u0142 mniej bezpo\u015bredni, ale nie chc\u0119, aby obrazy by\u0142y ilustracyjne\u201d. <\/p>\n\n\n\n
Pytany o to dlaczego si\u0119ga po uznane dzie\u0142a, Brown odpowiada: \u201eJestem raczej jak dr Frankenstein, konstruuj\u0105c obrazy z pozosta\u0142o\u015bci lub martwych cz\u0119\u015bci pracy innego artysty. Mam nadziej\u0119, \u017ce uda mi si\u0119 stworzy\u0107 poczucie obco\u015bci poprzez zebranie przyk\u0142ad\u00f3w tego, jak najlepsi arty\u015bci historyczni i wsp\u00f3\u0142cze\u015bni przedstawili sw\u00f3j osobisty sens \u015bwiata. Widz\u0119 ich \u015bwiaty z wielu lub schizofrenicznych perspektyw, wszystkimi ich oczami. Ich \u017ar\u00f3d\u0142a inspiracji sugeruj\u0105 rzeczy, kt\u00f3rych normalnie bym nie widzia\u0142 – na przyk\u0142ad ska\u0142y unosz\u0105ce si\u0119 w odleg\u0142ych galaktykach, mis\u0119 kwiat\u00f3w w XVIII – wiecznym pokoju lub dziecko w przebraniu. To te fikcje, kt\u00f3re traktuj\u0119 jako temat. Sceny mog\u0142y by\u0107 stosunkowo normalne dla Rembrandta czy Fragonarda, ale ze wzgl\u0119du na up\u0142yw czasu i r\u00f3\u017cnic\u0119 w kulturze s\u0105 dla mnie fantastyczne\u201d. <\/p>\n\n\n\n
W jaki spos\u00f3b pracuje? Zanim na\u0142o\u017cy na p\u0142\u00f3tno pierwsz\u0105 warstw\u0119 farb, dok\u0142adnie rozplanowuje przestrze\u0144 dzie\u0142a. Si\u0119ga po najlepszej jako\u015bci reprodukcje, dba o g\u0142adk\u0105 powierzchni\u0119 ka\u017cdej kompozycji. Micheal Stubbs, artysta i przyjaciel Browna: \u201eKomputerowa metoda przygotowania Browna przed malowaniem nie jest jedynym powodem jego zwi\u0105zku z cyfr\u0105 (…)\u201d. Brown najwi\u0119cej czasu sp\u0119dza w pracowni, najwi\u0119cej czasu po\u015bwi\u0119ca na dopracowanie niewidocznych na pierwszy rzut oka detali. Chc\u0105c namalowa\u0107 wyj\u0105tkowo d\u0142ugie loki znane, m.in. kompozycji Frangonarda, u\u017cywa wyj\u0105tkowo cienkich p\u0119dzli. W atelier ma spory zapas tuszu indyjskiego, z kt\u00f3rego korzysta tworz\u0105c ilustracje, farb akrylowych, olejnych.<\/p>\n\n\n\n
Rok po rozpocz\u0119ciu artystycznej kariery malarza, w 2000 roku, wybucha skandal. Brown, nominowany do nagrody Turnera, s\u0142yszy, \u017ce pope\u0142ni\u0142 plagiat. Glenn nieudolnie t\u0142umaczy, \u017ce jedynie odwo\u0142ywa\u0142 si\u0119 do pracy Anthony’ego Robertsa, jednak nikt go nie s\u0142ucha. Opinie \u201eTimes’a\u201d wkr\u00f3tce obiegaj\u0105 ca\u0142\u0105 Angli\u0119, a Brown na chwil\u0119 spuszcza z tonu. Przed nim z niepochlebnymi opiniami musieli sobie radzi\u0107 Warhol, Lichtenstein, Koons, Richard Prince, dzi\u015b ikony wsp\u00f3\u0142czesnej sztuki. Nagrody ostatecznie nie dostaje.<\/p>\n\n\n\n
Wy\u0142aniaj\u0105ce si\u0119 z mroku, pe\u0142ne amorficznych postaci przypominaj\u0105cych „guzowate grudki\u201d, do z\u0142udzenia wygl\u0105daj\u0105 jak elementy p\u0142\u00f3cien Dalego, Ernsta, Mir\u00f3, Chiraca. Ze skrytego w cieniu tu\u0142owia wyrastaj\u0105 kwiaty, czerwone nosy, niebieska g\u0142owa klowna. Kompozycje jednoznacznie kojarz\u0105 si\u0119 z surrealizmem. Brown kocha zestawia\u0107 ze sob\u0105 postacie, pe\u0142nymi gar\u015bciami czerpie z kultury. Bardziej od historycznego statusu obraz\u00f3w, interesuje go ciekawe po\u0142\u0105czenie barw, faktur. <\/p>\n\n\n\n
Opini\u0119 malarza potwierdza jeden z krytyk\u00f3w, Micheal Bracewell, kt\u00f3ry twierdzi, \u017ce Glenn jest: \u201emniej zainteresowany historycznym statusem tych dzie\u0142, kt\u00f3re przyw\u0142aszcza sobie, ni\u017c ich zdolno\u015bci\u0105 do s\u0142u\u017cenia jego celom \u2013 mianowicie epickiej eksploracji farby i malarstwa\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Kolejne wystawy, na kt\u00f3rych gwiazda Browna wci\u0105\u017c ja\u015bnieje, np. w Centre Pompidou, Centrum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej w Ohio czy w w\u0119gierskim Muzeum Sztuk Pi\u0119knych, sprawiaj\u0105, \u017ce staje si\u0119 jednym z najbardziej rozchwytywanych artyst\u00f3w na \u015bwiecie. <\/p>\n\n\n\n
Tylko w 2013 roku na jednym dziele inspirowanym kompozycj\u0105 Dalego, wystawionym w domu aukcyjnym Phillips, Brown, zarabia blisko 4 miliony dolar\u00f3w. Tym samym zajmuje 8. zaszczytne miejsce w\u015br\u00f3d najlepiej zarabiaj\u0105cych \u017cyj\u0105cych wsp\u00f3\u0142czesnych surrealist\u00f3w. I chocia\u017c Glenn Brown osi\u0105gn\u0105\u0142 ju\u017c wiele, nie zamierza spocz\u0105\u0107 na laurach. Bo jak \u017caden inny artysta wie, \u017ce tylko bawi\u0105c si\u0119 sztuk\u0105, mo\u017ce stworzy\u0107 prawdziwie surrealistyczne dzie\u0142o. A na takich pracach zale\u017cy mu najbardziej.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lubi uwodzi\u0107 fantazj\u0105, \u0142\u0105czy\u0107 r\u00f3\u017cne style, budzi\u0107 sprzeczne emocje. Najbardziej ceni jednak surrealizm. Przez jednych bywa nazywany artyst\u0105 nietuzinkowym, sprawnie pos\u0142uguj\u0105cym si\u0119 p\u0119dzlem, z nies\u0142abn\u0105cym zapa\u0142em wykonuj\u0105cym obrazy, grafiki i rze\u017aby. Drudzy pogardliwie prychaj\u0105c m\u00f3wi\u0105: plagiator. To nie do ko\u0144ca prawda. Glenn Brown, bo o nim mowa, zmienia kolor, bawi si\u0119 rozmiarami dzie\u0142a. W\u0142a\u015bnie dlatego…<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":4286,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[3536,3537,3533,3512,3511,3507,3521,3522,3527,3495,3531,3496,3509,3515,3519,3492,3494,3493,1040,3503,3528,3491,3508,3534,3510,3520,3517,3516,3526,3504,3518,3524,3502,3525,3530,3513,3499,3500,3523,3535,70,3538,3505,2258,186,3501,3497,3498],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4285"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4285"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4285\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4289,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4285\/revisions\/4289"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4286"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4285"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4285"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4285"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"https:\/\/www.touchofart.eu\/blog\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/1280px-On_the_Way_to_the_Leisure_Centre_2017_Glenn_Brown.jpg\")
<\/a><\/figure><\/li><\/ul>