Уплываю

вопрос о картине / бронировка

Spójrz na me w Niebie ptaki a kierunki będą dla Ciebie odkryciem.
One zawsze twarz mają w Zachodzie – tam znajdę Twoje ślady – ja zawsze po nich szłam ,zawsze. Twoje we mnie pojawienie skierowało me oczy w kierunki jedyne a innych już nie mogę mieć przez moje w Tobie uwiązanie. Nie należę do siebie w tym świecie , świat mój mnie nie chce. Dlaczego zrobić już nic nie mogę bez Ciebie –dlaczego ??? Mój realny świat odszedł i bajka powrotem została. W tym wieku ? W tym… jak mam godzić serce z umysłem w tym wieku jak ? A jednak … jak cudnie wrócić do łąk jak dziecko , do piłki jak dziecko, do śmiechu jak dziecko, do śpiewu jak dziecko i do szaleństw jak dziecko. Co czuć teraz ? Właściwie odpływam , naprawdę odpływam i nawet nie chcę dorosnąć – niby dla kogo ? Śmiać się chcę tylko ,gdy znam Twe miłości do mnie a jak ich nie ma łza znów jak dziecko pojawia w duszy już dojrzałej. Dwa światy tak mocno czuję i wypada radość dziecka mieć w sobie czy wypada ? Jak schować to zamieszanie w mej duszy i czy już odpłynąć mam czy nie. Ma twarz do Nieba w zamyśleniu śle swoje tęskne myśli i oczu czar posyłam dla Ciebie ale jak nie być dzieckiem – w nim jest czyste kochanie dla Ciebie. Promienie mej miłości chwile zrodziły w bieli kwiaty i z nimi wciąż płynę i odpływam. Już dawno Ty mi drzwi zacząłeś otwierać już dawno a ja w dziękowaniu Ci jestem. Gdzie by było me życie ? Położę me ciało na fali i wezmę już tylko granie we mnie i myśl o Tobie lekkości mi doda – z nią będę.
Jestem teraz cała już Tobą i Twoimi we mnie myślami ,nie muszę już mieć tych ziemskich udręczeń nie muszę .Zatrzymałeś moje zegary i dziecko znalazłeś we mnie jak ja teraz wyraźnie to widzę. Gdzie byłam przez lata męczenie? Jak długo traciłam swój dar we mnie bez zrozumienia dla siebie. Gwiazdą mą zostałeś na wieki ,bo w wiekach mych będziesz za dziecko we mnie. Kochasz muzykę we mnie i ja Twoją kocham w Tobie i kosmos Nasz dzieli się tymi dźwiękami a ja wdzięczna Ci jestem za nuty jak ptaki me w duszy. Szukamy swych nut dla siebie , by dać je sobie. Odpływam słuchając wciąż Ciebie i chcę już mieć inny z Tobą świat ,bo wracać nie mogę. Ty nie wiesz jak pięknie mój
świat teraz chce płynąć ty nie wiesz. Jak mgłę zabrałeś z mych oczu i świat jest już jakiś nie podobny do siebie. Zobaczyłam dojrzale trawy, biedronki i wody nowy kolor a przecież dla mnie tego nie było…subtelny mój świat nie istniał i jak nie mieć wdzięczności jak nie mieć. To we mnie dziecko ujrzało te cuda a dziecko Ty znalazłeś i odpłynęłam za Tobą – czy o tym wiedziałeś? Chciałeś
mego odpłynięcia mój miły czy chciałeś? Jeśli nie – to już płynę i nie mam mego zatrzymania, bo już dawno płakałam gdy inni płynęli w łzach żegnając się ze mną – jak ja teraz jestem w nich bólem – jak jestem. Jak czuję teraz te chwile ,gdy inne dusze mnie żegnały jak ja teraz czuję. To dziecko we mnie powodem mych nowych myśli i nowego w nich świata. Zostawiam wszystko a świat nowy niech we mnie będzie… niech będzie.