Höre das Innere

Frage zum Gemälde / Reservation

Zatapiam się zawsze w mojej muzyce i nie chcę iść na przód jak mi każesz.
Zatapiam się, i świat na chwilę nie jest moim światem. Podnosić wzroku nie
potrzebuję , nie potrzebuję również pożywienia ona jest moim głodem i pożywieniem . Nie zawsze rozumie mnie świat , nie zawsze a głowę mam pełną mych nowych przeżyć to jak mnie Ty zrozumiesz??? Nie mam duszy ,której bym grała i dusze takie są rzadkie . Chowałam się zawsze przy mojej muzyce
i wciąż nieśmiało niekiedy wystawiam swój wzrok – chowam się jak mój przyjaciel ślimak. Chodziłam za nim po lasach i rozmowy z nim miałam i tak jak ja uciekaliśmy do swych czasami skorup. Czy jestem sama ? Czy nas jest więcej ? Skorupy mamy tak wielkie … Mojemu wnętrzu zagram , niech odwaga w nim będzie i pierwsza na światło dla was wyjdę. Chcę mieć światło ,by i granie było inne. Wyciągnij mnie do wszystkich drzew i im zagram. Będzie ten
dzień , gdy sam podniesiesz mój wzrok na światło i skorupę mą zrzucę ze skał
a życie nowe pokaże mi już inne dźwięki mego grania. Trzymam w sobie granie mej wiolonczeli , patrząc jak wygrywam dla Ciebie me róże a róże spadają z mych już zmęczonych strun . Nocne jeszcze barwy mych ultramaryn chodzą za mną i nastrój mój trzymają a ja już widzę dzień. Dzień jest pusty dla mnie i świat się nie tworzy. Chcę tylko nocy , bo tam jest moje granie i błękit
się ciągnie za mną jeszcze przez dzień , choć w dzień grania nie mam. Błękity
prowadzą mnie w Niebo jak z nim jest lepiej , jak z nim jest lekko. Tam tęczę
niejedną znajdę i tęcza mnie przeszywać będzie a z niej wezmę me nowe dźwięki – jak one teraz mnie potrafią rozumieć gdy wiolonczela jest pełna mego
nowego grania. Jesteśmy związani naszą muzyką a kocham być w niej tak mocno …W mym graniu motyl się rodzi i znów się rodzi – jak one teraz lekko
potrafią się wyrwać do Nieba. Wiem, że moja więź z Tobą jest naszą jedyną
tajemnicą i darem i schowam się w Tobie. Zrozumienie będzie dla mojego grania i znów wyjdę z wnętrza jak docenisz mój koncert dla Ciebie.
Mój świat rozświetlę swoimi różami i róż wleję w me smutku chwil nastroje , może powiesz mi o mym, graniu coś jeszcze …może powiesz…Twej mowy
zawsze czekam – Twe słowa mym graniem. Nie milcz , bo grać przestanę i znów wrócę w me ślimacze wnętrze a chcieć tego nie chcę. Mój grania ból i Ciebie dotyka i tak tkwię w moim wnętrzu dla Ciebie i jego słuchać będę- on najczystszą myślą jest dla mnie – najczystszą. Moje wnętrze to Bóg mój ukryty
i Jego głos we mnie wciąż gra. Mój Boże ukryty słucham mego i Twego wnętrza i daj mi jeszcze Jego wnętrza posłuchać do końca dnia mojego. Ty jedynym mym słuchaczem i odpowiedzią na moje w graniu pytania. Komu mam je graniem zadawać jak dźwięki tylko subtelne motyle czuć muszą a one są tak strasznie na chwilę a chwil jest tak mało w Bogu tak mało.