Grimma Roth

zobacz całą galerię Artysty

zobacz biografię Artysty

Dodaj Artystę do ulubionych

Artysta sam o sobie:DOBRO I DOBRO POZORNE

To był chłodny, podeszczowy jednak słoneczny jesienny poranek, a ja byłam wtedy jeszcze małą dziewczynką. Idąc leśną drogą zbierałam wilgotne kasztany do kieszeni swojej kurtki i zachwycałam się bogactwem kolorów opadających z drzew liści. Opodal była niewielka polana, a na niej stał duży kamień, na który często wchodziłam, by móc swobodnie rozglądać się po okolicy. Ów głaz porośnięty był szaro-zielonym mchem. W zamyśleniu patrzyłam w dół na kontrastujące z jego barwą moje czerwone trampki. W chwili, gdy podniosłam swój wzrok, dostrzegłam w oddali, dający złudzenie drżącego, podobny układ kolorystyczny. Brzeg lasu porastała, choć już nie pierwszej świeżości, zielona trawa, a pomiędzy jej źdźbłami czerwienił się kapelusz okazałej wielkości muchomora. Podeszłam do tego miejsca, aby przyjrzeć mu się lepiej z bliska. Urzekał mnie swoim pięknem, a zarazem miałam tą świadomość, że jest najbardziej trującym spośród wszystkich gatunków grzybów. Świadomość ta była okrutna, tym bardziej, iż kilka tygodni wcześniej w jednym z pobliskich domostw małe dziecko zmarło na skutek toksycznego zatrucia muchomorem. Kontemplując to wydarzenie spostrzegłam, że niedaleko grzyba, który stanowił obiekt mojego zainteresowania, rósł borowik, jednak w moim pojęciu był zupełnie nieciekawy wizualnie, przez to nie absorbował zbytnio mojej uwagi. Prawdopodobne jest, że w przypadku tamtego małego chłopca sytuacja była analogiczna do mojej - być może, tak samo jak mnie, muchomor zachwycił go swoją piękną szatą, jednak nie wiedział o truciźnie, jaką ten w sobie ukrywał i skusił się, by spróbować jego czerwono-białego kapelusza...

Otwieramy się na piękno, to naturalne. Jest ono swoistego rodzaju duchowością, dlatego posiada tak wielką magnetyczną siłę. Często jednak przypisujemy mu wyłącznie pozytywne cechy, a tymczasem może być ono zwodnicze, złudne, jego czar bywa sidłami zła. Urok, jaki roztacza nie świadczy jeszcze, że wiąże się z nim dobro, że jest uosobieniem wszystkich cnót, że zawsze mówi prawdę i nigdy nie kłamie. Za patetycznością piękna może kryć się niebezpieczeństwo zniewolenia naszego umysłu i emocji, a nie, jak może zakładamy - wolność i radość. Potrzeba jest roztropności, rozeznania, inaczej, jeśli pozwolimy, by nasza czujność, uciszona pozorami dobra, trwała w uśpieniu, to nawet jeśli zło zdemaskuje się w którymś momencie, nie dostrzeżemy go i zbagatelizujemy zagrożenie, jakim stać się może dla nas samych.

Piękno, dobro, prawda... te trzy pojęcia w połączeniu tworzą doskonałą duchową harmonię, za którą tęskni człowiek. Utracił ją, gdy zwiedziony został pozornym pięknem, pozornym dobrem, pozorną prawdą w ogrodzie Eden... Szuka więc drogi powrotnej, na przykład poprzez sztukę...



-