Opis obrazu

Obraz uderza kontrastem ciepłych pomarańczy, czerwieni i przygaszonych beżów z chłodnym błękitem, który wciska się między formy jak mała rzeka. Kompozycja jest podzielona, trochę jakby na sceny, a każda żyje własnym rytmem. Po lewej widać ostre, geometryczne płaszczyzny i szkicowe linie, po prawej bardziej miękką, dziwnie cielesną figurę siedzącą w napięciu. To wygląda jak sen, serio. Styl przypomina ekspresjonizm z domieszką abstrakcji i nerwowego rysunku, jakby artysta nie chciał niczego wygładzać. Farba i kontur robią tu robotę. Ten obraz jest jak domek i człowiek naraz. Jest w nim niepokój, ale też jakieś ciche skupienie, może nawet smutek. Ja mam wrażenie, że to opowieść o zamknięciu i pragnieniu wyjścia gdzieś dalej, w nieznane, trochę scary, ale wciąga strasznie.