Opis obrazu

Na obrazie dominuje twarz kobiety o wydłużonych rysach, otulona ciężkim, intensywnie niebieskim welonem i złotawą poświatą tła. Kolory są mocne, wręcz rozgrzane, żółcie, błękity, brązy i czerwony akcent przy szyi grają tu pierwsze skrzypce. Kompozycja jest prosta, ale działa na serio mocno, bo cała uwaga leci prosto na smutne oczy i lekko przechyloną głowę. To wygląda jak połączenie ekspresjonizmu z ikoną, z grubszym konturem i śladami pędzla, które dodają faktury i nerwu. Ta pani jest smutna jak deszcz. Czuję w tym ciszę, zadumę i takie dziwne ciepło, niby świętość, ale bardzo ludzka, no po prostu touching. Obraz lekko boli, ale też przyciaga i nie chce puścić.