Opis obrazu

Na obrazie widać twarz kobiety o intensywnie niebieskim obliczu, otoczoną falującymi pasmami barw, jakby włosy i tło zlewały się w jedno. Dominuje kobalt, ale obok niego buzują żółcie, pomarańcze, zielenie i czerwienie, więc całość aż iskrzy. Kompozycja jest prosta, frontalna, a jednak lekko rozchwiana, no i przez to bardzo żywa. To wygląda jak ekspresjonizm pełną gębą. Grube pociągnięcia pędzla, mocny kontrast, uproszczone kształty i świadoma deformacja twarzy budują nastrój niepokoju, ale też jakiejś cichej siły. Ta pani jest smutna i trochę jak z kosmosu. Patrząc, czuję dziwny ścisk, serio. Obraz jest raw, szczery, może mówić o samotnosci, tożsamości albo ukrytym bólu.