Opis obrazu

Obraz uderza od razu. Ciepłe beże, rdzawe czerwienie i przygaszone błekity ścierają się tu w dziwnej, poszarpanej kompozycji. Widać zarys twarzy z ogromnym okiem, obok jakby sylwetkę człowieka, a wszystko pocięte liniami, plamami i nerwowym ruchem pędzla. To troche wygląda jak sen, który nie chce się skończyć. Atmosfera jest gęsta, niepokojąca, ale też hipnotyczna, serio. Artysta chyba miesza ekspresjonizm z abstrakcją i surowym rysunkiem, zostawia ślady gestu, przypadek i napięcie. Ten obraz jest jak potwór i człowiek naraz. Czuję w nim samotność, lekk i jakieś ukryte wołanie o bliskość. Jest w tym chaos, ale taki meaningful, co zostaje w głowie jeszcze długo.